Scenariusz, reżyseria: Damian BieniekZdjęcia, montaż: Damian BieniekAsystent reżysera: Paweł PrzewłokaOrganizacja produkcji: Krzysztof Weremawystąpili:Gabrie We wcześniej przytoczonym temacie, mamy słowo "wędrówka". Jak mamy je odbierać? Uważam, że jest to metafora, która kryje w sobie wiele ukrytych sensów, myśli. Motyw wędrówki jest jednym z najczęstszych motywów w literaturze. Zapewnia on urozmaicenie. Wystarczy, że bohater zmieni miejsce pobytu i już pojawiają się nowe postacie i wydarzenia. Wędrówką jedną życie jest człowieka; Idzie tam, Idzie tu, Brak mu tchu? Brak mu tchu! Jak chmura zwiewna życie jest człowieka! Płynie wzwyż, Płynie w niż! Śmierć go czeka? Śmierć go czeka! To nic! To nic! To nic! Dopóki sił! Jednak iść! Przecież iść! Będę iść! To nic! To nic! To nic! Dopóki sił, Będę szedł „Wędrówką życie jest człowieka" to wiersz Edwarda Stachury wyraźnie przeznaczony do śpiewania, na co wskazują liczne powtórzenia, paralelizmy składniowe i rymy. Poeta sięga tu po topos drogi jako metafory ludzkiej egzystencji. Wiersz jest ściśle związany z trybem życia autora - niestrudzonego podróżnika. Komentarze. Całe życie człowieka to wędrówka w nieznane. Codziennie zmierzamy się z przygodą, która nie zawsze jest ciekawa. Człowiek cieszy się z rzeczy, które są mu miłe, a ubolewa nad tymi złymi. Każdy ma jakiś cel swojej wędrówki. Wędrówką jedną życie jest człowieka; Idzie tam, Idzie tu, Brak mu tchu? Brak mu tchu! Jak chmura zwiewna życie jest człowieka! Płynie wzwyż, Płynie w niż! Śmierć go czeka? Śmierć go czeka! To nic! To nic! To nic! Dopóki sił, Jednak iść! Przecież iść! Będę iść! To nic! To nic! To nic! Dopóki sił, Będę iść! Będę .

wędrówką jedną życie jest człowieka tekst